-
Znamię wrodzone.
Znamiona wrodzone powinien obejrzeć lekarz. Przebarwienia skóry na przyśrodkowych odcinkach górnych powiek, na czole powyżej nosa oraz na karku znikną po paru miesiącach bez leczenia.
Tak zwane naczyniaki jamiste, czyli wzniesione ponad powierzchnię skóry jasnoczerwone twory, pojawiają się w kilka dni po porodzie. Powiększają się one do mniej więcej 6 miesiąca, potem dalszy ich wzrost ulega zatrzymaniu. W środku tworu pojawia się szare zabarwienie i naczyniaki stopniowo zanikają, tak że około 5—10 roku życia nie ma już po nich śladu. Naczyniaki jamiste nie wymagają leczenia, z wyjątkiem rzadkich przypadków, gdy zaczną nagle się rozrastać.
Inaczej wygląda tak zwane znamię naczyniowe włosowate, zwykle zlokalizowane po jednej stronie twarzy. Poza tym, że ma brzydki wygląd, nie wymaga specjalnej troski, chyba że zlokalizowane jest nad okiem. Znamię można z powodzeniem ukryć dzięki umiejętnemu makijażowi. Dobór odpowiedniego kremu ułatwi wizyta w zakładzie kosmetycznym.
Brązowe znamiona barwnikowe (pieprzyki) nie wymagają żadnego leczenia, chyba że są wyjątkowo brzydkie. -
Narządy płciowe dzieci
U niemowląt płci męskiej dokonuje się niekiedy zabiegu obrzezania. Był to w zamierzchłych czasach obrzęd rytualny, który w pewnym okresie przerodził się w sposób piętnowania niewolników. Dziś u niektórych plemion afrykańskich wykonuje się obrzezanie przez obcinanie lub wypalanie. Obrzęd ten wykonywano na tysiące lat przed naszą erą. U dzieci muzułmanów i żydów dokonuje się obrzezania wkrótce po urodzeniu, podczas gdy w Afryce — wkrótce po osiągnięciu dojrzałości płciowej.
W pewnych środowiskach rozpowszechniony jest przesąd, że u noworodka powinno być możliwe ściągnięcie napletka, a jeśli nie, to konieczne jest obrzezanie. Inni znów uważają, że obrzezania należy dokonać, gdy napletek jest długi. Obydwa te poglądy nie mają żadnego uzasadnienia. Trudno sobie wyobrazić, że anomalią jest stan występujący prawie u wszystkich dzieci po urodzeniu.
W sumie obrzezanie nie jest u noworodków konieczne. Nie odnosi się to do rytualnego obrzezania u noworodków żydowskich. W szpitalu położniczym w Sheffield, gdzie co roku przychodzi na świat 3000 dzieci, w ciągu minionych 30 lat ani razu nie dokonano obrzezania, z wyjątkiem dzieci żydowskich. Nie ma dowodów na to, by zabieg ten miał jakiekolwiek zalety (na przykład z punktu widzenia higieny). Niektórzy utrzymują, że nie sposób bez obrzezania utrzymać w czystości część napletka, która znajduje się poza żołędzia. W ciągu 2 czy 3 lat życia obmywanie części członka osłoniętej napletkiem nie jest w ogóle konieczne, nawet gdy napletek nie daje się zsunąć. Nie jestem zwolennikiem niepotrzebnych zabiegów.
Prawdą jest, że czasem konieczne jest obrzezanie u niemowląt, gdy dojdzie do infekcji lub uszkodzenia skóry na skutek uporczywych odparzeń. Są to jednak sytuacje wyjątkowo rzadkie. -
Cechy osoby zastępującej rodziców.
Bezdyskusyjnie najważniejszą sprawą jest usposobienie. Prawdopodobnie będzie to kobieta. Powinna być dla dzieci czuła, wyrozumiała, miła, rozsądna, ufna przy tym w swoje możliwości. Powinna kochać dzieci i lubić ich towarzystwo, nie narzucając się jednak z nadmierną troskliwością. Powinna panować nad ich zachowaniem, nie zrzędząc przy tym i nie będąc za surowa. Innymi słowy, powinna dawać sobie z nimi radę w atmosferze życzliwości. Podczas wstępnej rozmowy z przyszłą opiekunką dobrze jest mieć przy sobie dziecko. Łatwiej zorientować się na podstawie jej zachowania niż na podstawie słów, jaki ma stosunek do dzieci. Unikać należy osoby niezadowolonej, strofującej, gderliwej, bez poczucia humoru, a także natchnionej teoriami.
Najczęstszy błąd rodziców to rozglądanie się przede wszystkim za osobą, która ma duże doświadczenie. Bez wątpienia czuliby się pewniej, pozostawiając dziecko z kimś, kto wie, co zrobić w razie kolki czy dławca błoniczego (krupu). Ale choroby i nieszczęśliwe wypadki zdarzają się w życiu dziecka nie tak często. Liczą się minuty i godziny codziennego życia. Doświadczenie jest niezwykle cenne, gdy idzie w parze z odpowiednim usposobieniem i niewiele warte, gdy osobowość opiekunki pozostawia wiele do życzenia.
Zapraszam do zapoznania się z problemem dziecko nieśmiałe.
Czystość i dokładność są już nieco ważniejsze od doświadczenia. Nie można zgodzić się na to, by mieszankę przygotowywała niemowlęciu osoba, która nie chce tego zrobić zgodnie z przepisem. -
Odmowa przyjmowania pokarmu z jednej piersi.
W sporadycznych przypadkach niemowlę odmawia przyjmowania pokarmu z jednej piersi. Często nie udaje się ustalić ewidentnej przyczyny takiego zachowania. Czasami dzieje się tak z powodu płaskiej brodawki jednej z piersi, w związku z czym niemowlę ma trudności z jej ssaniem. Jeżeli przyczyna jest niejasna, korzystnie jest spróbować zmienić dziecku pozycję podczas karmienia w ten sposób, by jego ciało znajdowało się u twojego boku z nogami ułożonymi nie z przodu, ale za tobą. Jeżeli to zawiedzie, musisz ściągać pokarm z piersi, której niemowlę nie chce ssać, i podawać mu łyżeczką lub butelką.
Polecam bloga o porodzie. -
Co robić, jeżeli nie mogłaś karmić piersią poprzednich dzieci?
Rady przedstawiają się następująco:
1. Nie traktuj poważnie uwag przyjaciół i krewnych, ze nie jesteś zdolna do karmienia swojego niemowlęcia piersią.
2. Przez pierwsze 7 do 10 dni ściągaj pokarm z piersi po każdym karmieniu dając go niemowlęciu łyżeczką, jeżeli będzie chciało.
3. Karm niemowlę piersią, gdy tylko chce ssać.
4. Unikaj sztucznego karmienia niemowlęcia w pierwszych 4 dniach życia, chyba że okaże się ono w 4 dniu całkowicie niezdolne do ssania piersi. Jeżeli jest upał, można mu podać wodę, powinno się jednak bezwzględnie unikać podawania mleka sztucznego.
-
Niedobór mleka w piersi.
Niedobór mleka w piersi. Zanim dojdziesz do wniosku, że nie masz wystarczającej ilości pokarmu dla niemowlęcia, musisz upewnić się, że tak jest istotnie, ponieważ prawie każdy z opisywanych objawów, przypisywanych niedoborowi pokarmu, szczególnie płacz niemowlęcia, może być spowodowany innymi przyczynami. Rozpoznanie takie można postawić wtedy, gdy istnieje niedostateczny przyrost wagi ciała i gdy w miarę możności diagnoza ta postawiona jest na podstawie kontrolnego ważenia. Jeżeli pokarm wydziela się bardzo wolno, niemowlę musi otrzymać dodatkowo wodę lub „posiłek uzupełniający” tym pojęciem rozumiemy mleko w proszku lub poci w postacią, podawane w celu uzupełnienia zapotrzebowania niemowlęcia, bezpośrednio po zakończeniu karmienia piersią. Posiłku uzupełniającego nie powinno się w miarę możności podawać w pierwszych 2 tygodniach życia z uwagi na ryzyko, że stanie się on przyczyną zmniejszonego wytwarzania pokarmu przez gruczoły. Niektórzy są zdania, że niemowlęta otrzymujące posiłki uzupełniający z butelki mogą czasem przedkładać ten rodzaj pokarmu nad karmienie piersią i w ten sposób całkowicie je odrzucić w związku z tym uważają, ze posiłki uzupełniające zamiast z butelki powinno się podawać niemowlętom łyżeczką. Zabiera to jednak dużo czasu. Podając posiłki uzupełniające nie powinnaś zapominać o konieczności pobudzania piersi do wytwarzania pokarmu przez opróżnianie go za pomocą ściągania pokarmu po zakończeniu karmienia. Jeżeli będziesz tego przestrzegać, to posiłki uzupełniające nie wpłyną ujemnie ilość wytwarzanego pokarmu. Oczywiście, ściągnięty z piersi pokarm będziesz niemowlęciu podawać, a może się zdarzyć, że z czasem podawanie mleka zastępczego stanie się zbędne. Dlatego pokarm należy ulewać do naczynia uprzednio wygotowanego i podawać go wygotowaną łyżeczką. Często zdarza się, że matka ma mnóstwo pokarmu rano, mniej zaś późnym popołudniem. Jeżeli pokarm jest ściągnięty w ten sposób powinno się go przechować do późnego popołudnia, przegotować przed użyciem i podać po zakończeniu karmienia piersią. Dzięki temu niemowlę otrzymuje przez cały dzień pokarm kobiecy. Istotne jest, aby posiłki uzupełniające podawać bezpośrednio po karmieniu piersią. Jeżeli niedobór pokarmu dotyczy tylko 1 lub 2 karmień, to tylko te karmienia będą wymagały uzupełnienia. Można to ustalić wyłącznie na podstawie obserwacji zachowania się dziecka. Po większości posiłków bywa ono zadowolone, a płacze po 1 lub po 2 innych. Nie należy dokarmiać noworodka przed 5 dniem życia, chociaż przy małej ilości pokarmu można i powinno się podawać wodę. Jeżeli do końca 5 dnia matka nie ma pokarmu w ogóle, należy zacząć karmić niemowlę mieszankami z mleka zastępczego, jednak potrzeba taka zachodzi wyjątkowo rzadko. Powszechnie występuje zjawisko, że jeżeli matka przystępuje do swoich zwykłych zajęć około 10 – 14 dnia, ilość pokarmu w piersiach stopniowo zmniejsza się. Jest to powodem niepotrzebnego odstawiania w tym czasie niemowlęcia od piersi. Jeżeli zauważyłaś to zjawisko u siebie, to powinnaś przeciwdziałać mu pobudzając piersi do wydatniejszego wytwarzania pokarmu przez ściąganie go z piersi i następnie karmienia nim niemowlęcia. Jeśli mimo to ilość podawanego pokarmu nie zadowala niemowlęcia, należy zacząć je dokarmiać, podając mu tyle, ile zechce mieszanki z mleka sztucznego, odpowiedniej dla staraj się jednak przestawić je możliwie jak najszybciej z powrotem na pełne karmienie piersią.